Rozdział 43('Zakochani po uszy w sobie'..)

-Co?! -pisnęliśmy równo z Jackiem.

-No,ale dzieci.Macie tak wielki talent,że śpiewanie w duecie do dla Was bułka z masłem -zapewniała nas nauczycielka.

-Przepraszamy panią.Ale my w to nie wchodzimy -spojrzałam na Jacka,który pokiwał głową,popierając moje zdanie.

-Jak mam Was do tego przekonać? -nauczycielka westchnęła ciężko.

-Nijak-teraz głos zabrał Jack-Emma,zrozum,że my w to nie wchodzimy.

-Anderson,zrozum.Nie jesteśmy na 'ty'!-nauczycielka zdenerwowała się.

-To jak mam do Ciebie mówić?Emma Molyd,panno M.,pani mama-popana? -cała klasa wybuchnęła głośnym śmiechem.

-Panno M. I.. -panna M. znów próbowała nas namówić na występ.

***

-Nie wierzę,że się zgodziliśmy  -mówiłam grzebiąc widelcem w talerzu.

-Ale wyjdzie Wam to na dobre -zapewniał nas Miloton.

-Jak?Zastanawiałeś się jak to mówiłeś? -odsunęłam talerz na bok.

-Suchaj Kim.Może Milton ma rację.Może faktyczne wyjdzie nam to na dobre -oczy Jacka przybrały niecodzienny wyraz.

-Super.Wszyscy przeciwko mnie -uśmiechnęłam się uroczo.

-A jak się nazwiecie? -Grace położyła mi rękę na ramieniu.

-Jakto jak?Wasabi Warriors(pol.Wojownicy Wasabi),a jak inaczej? -Jack wydawał się być zakłopotany pytaniem Quesher.

-No wiesz.. -głos zabrał Eddie -Możecie się nazywać np.'Zakochani po uszy w sobie' -wypalił bez namysłu murzyn.

-Odbiło Ci już zupełnie?! -krzyknęłam razem z Andersonem.

-No,ale co?To taka słodka nazwa -zapewnił nas Jerry.

-Nie,nie,nie.To totalny absurd.Wasabi Warriors i kropka -utwierdzałam przyjaciół w moim zdaniu.

-Jak sądzicie.. -mrukneła Julie.

***

Zaczęliśmy próbę.Pierwsza śpiewałam ja:

-When I saw you I realized that ..

-That one hundred percent in love with .. -zaśpiewał Jack.

I tak śpiewaliśmy całą piosenkę. Słowa wymyśliłam ja,a muzykę opracował Jack. Nie mam zielonego pojęcia czemu,ale napisałam piosenkę o miłości.

-Czemu masz talent do pisania piosenek o miłości? -zapytał Anderson.

-Nie wiem. Takie piosenki najprościej mi się pisze.I gładko śpiewa -wyjaśniłam.

-Cóż.. Skoro tak to nie wnikam głębiej -chłopak przytulił mnie na 'do widzenia'.

Odprowadziłam go do drzwi i wypuściłam z domu. Poszłam do łazienki na piętrze.Wzięłam przysznic i ubrałam moją ukochaną piżamkę z *Hello Kitty*.Zadzwoniłam do mamy:

~~Rozmowa telefoniczna~

Ja:Hej mamo.Gdzie jesteś?

Mama:U Tristana.Kim bardzo Cię proszę zaopiekuj się domem przez tydzień.Ja zostane u Tristana do przyszłej soboty.W tedy najprawdopodobniej urodzę.

Ja:Ok.Pa.

Mama:Pa Kim.

Odłożyłam telefon na szafkę nocnąRzuciłam się na łóżko i przykryłam kołdrą.Długo nie mogłam zasnąć,lecz w końcu mi sie udało.

***

Dziś dzień tego szkolnego konkursu piosenki(w skócie-SKP :D).Obudziłam się o 7 rano rzeźka i wypoczęta.Nie mamy dzisiaj rzadnych(absolutnie rzadnych) lekcji,o jest ten konkurs.Wstałam z łóżka i poszłam do łazienki.Wzięłam prysznic i pokręciłam włosy lokówką.Ubrałam się i pomalowałam pod kolor mojego stroju.Do torebeczki schowałam:błyszczyk,tusz do rzęs,gumy,chusteczki i komórkę.Wyszłam z domu idac w stronę szkoły.Grace powiedziała mi wczoraj,ze będzie w nowej, bajecznej sukience.Ale powiedziała też,ze wybierała ją z Jerrym,więc boję się o tę bajeczność.Pod szkołę podjeżdżało wiele samochodów naszych uczniów.Wysiadali z nich nastolatkowie poubierani(nienaturalnie) w garnitury.Szkolne plastiki miały na sobie(dzięki Bogu) sukienki.W prawdzie krótkie po tyłek,ale sukienki i 20 centymetrowe szpilki.Weszłam do budynku szkoły.Przemierzając korytarz myslałam czy na pewno dam radę zaśpiewać.Ale w zeszłym roku śpiewałam solo,więc powinno wypalić.Weszłam do sali balowej,gdzie stała już grubo ponad połowa szkoły.W tłumie dostrzegłam naszą paczkę.Podbiegłam do nich prawie łaniąc obcas.Pierwszą zauważyłam Grace.Naprawdę wyglądała bajecznie.

-Co się tak zmówiłyście na ten róż? -zapytał Milton.

Teraz zauważyłam,że Julie też była ubrana na różowo.

***

Zaśpiewali już prawie wszyscy.Przedostatnia grupa kończyła swój utwór.Stałam z Jackiem za kulisami i ledwo stałam na nogach.Bałam się tam wyjść.Myślałam,że zaraz zemdleję.

-Wszystko będzie dobrze.Dasz radę -zapewniał mnie Jack.

-Masz rację musi sie udać.Musi -podkreślałam słowo 'musi' aby utrzymać się w przekonaniu,że się nam uda.

Przedostatnia grupa zbierała właśnie oklaski od publiczności.Nasi przyjaciele usiedli w pierwszm rzędzie,żeby móc dorze nas słyszć i widzieć.Ponadto,Grace chciała wszystko nagrać i wrzucić na Facebooka.

-A teraz-zaczął dyrektor.

-O nie -powiedziałam na głos.

-Dasz radę -powtóżył sie Jack.

-Zapraszamy na scenę:Wojowników Wasabi! -wywołał nas pan Brouked.

Wyszliśmy na scenę i ukłoniliśmy się.Puścili muzykę i zaczęliśmy śpiewać:

Kim:
When I saw you I realized that ..

Jack:
That one hundred percent in love with ..

Kim and Jack:
And now it is hard to leave, even though we know it's our fault.
We gave all the moments that have joined us,
We gave our memories,
To which we have sought for so long ..

Kim:
Although heavily on my heart ..

Jack:
Although the life of bothering us ..

Kim and Jack:
We know that the time has come-as-a ..
Have all that is beautiful and true,
Change evil into good and vice versa,
Have yourself, because it's time
Forget ..

Chorus:
And while so much we had in common!
I though it was good for us all!
It's, it's over, over, over!
Do not start from scratch to what,
What I ended up, because,
Because I did not believe in their own abilities!

Kim:
So many hard days ..

Jack:
So many 'me and you',

Kim and Jack:
And it broke today,
I left today.
Although the belief in progress,
Although weakens us
Moving on,
No offense ..

Kim:
Let's change the good to the evil,

Jack:
Conversely,

Kim and Jack:
I forget what it was,
About what troubled us.
Love will forgive us everything,
Although it is difficult to believe
Let's change the good to the evil,
And vice versa ..

Chorus:
And while so much we had in common!
I though it was good for us all!
It's, it's over, over, over!
Do not start from scratch to what,
What I ended up, because,
Because I did not believe in their own abilities!

Kim and Jack:
Let's change the good to the evil,
And vice versa ..

Nie otrząsnęłam się jeszcze z pierwszego szoku,a doznałam drugiego.Cała publiczność zaczeła bić tak glośne brawa,jak jeszcze nikomu przez cały występ.

Ok.Jest dziś bo miałam czas,wene i ochotę.Piosenkę sama napisałam i przełożyłam na angielski.Jak się podoba?

Julia Howard<33