Rozdział 67(Czemu mi to dajesz?..)

-Mama? –zapytałam zdziwiona.

-Tak. Tata się może pojawiać od tak, a ja nie? –zapytała mama z wyrzutem.

-Nie, nie, nie.. Tylko.. Nie-e.. Sądził…AM, że się pojawisz. To.. Co masz dla mnie? –zapytałam z gigantycznym uśmiechem na twarzy.

Mama przez chwilę patrzyła na mnie z dziwnym wyrazem twarzy. Potem położyła rękę na biodrze i powiedziała:

-Kim, Kim, Kim.. Ty się nigdy nie nauczysz, nie? Ale dobra. Proszę. To dla Ciebie.

Powiedziała i podała mi złotą bransoletkę. Ja, pamiętam, że należała ona do mojej prababci. Mama nigdy nie pozwalała mi nawet przy niej stać, czy oddychać, bo była ona[bransoletka] dla niej bardzo cenna. Odebrałam od mamy prezent.

-Czemu mi to dajesz? Nigdy nie pozwalałaś mi jej nawet dotykać –zdziwiłam się.

-Kim.. Ta bransoletka ma wartość sentymentalną. Zawsze ją nosiłam, a teraz, skoro mnie nie ma, Ty będziesz musiała zatroszczyć się o przyszłość tej bransoletki. Kiedyś, dasz ją Swojej córce, a ona Twojej wnuczce, a ona.. –przerwałam mamie wywód.

-Rozumiem! –uśmiechnęłam się –Naprawdę chcesz mi ją dać? –niedowierzałam.

-Tak. Skoro ja już nie mogę się nią opiekować, Ty musisz to zrobić. Masz już 17 lat. W wakacje skończysz 18. Jesteś wystarczająco duża, by dostać w Swoje ręce, tą cenną rzecz –mama uśmiechnęła się promiennie.

--Dziękuję.. O. Widzę, że ‘znikasz’, więc najwyraźniej pora, abym się z Tobą pożegnała –powiedziałam.

-Pa Kim. Pamiętaj Kim, że Cię kocham i że zawsze będę –powiedziała mama.

-Ja Ciebie też kocham mamo –uśmiechnęłam się i mama znikła.

Założyłam bransoletkę na lewą rękę i usiadłam na łóżko. Oparłam się o poduszkę i zamknęłam oczy. Wyobraziłam sobie, co by było, gdybym się pocięła. Podjęłam słuszną decyzję. Ułożyłam się wygodnie na łóżku i przykryła się kołdrą. Leżąc tak myślałam o tym, co stało się chwilę temu. Nie mogło to do mnie dojść.

Ale w końcu to jest życie. Raz jesteś na wozie, raz pod wozem. Tak czy inaczej, Kim Crowford umie sobie ze wszystkim poradzić. Umie podjąć słuszną decyzję. Nie łamie się i jest rozsądna. Czemu ja w ogóle gadam o sobie w trzeciej osobie? Tego nie wiem. Tak czy inaczej.

Po woli zasypiałam. Przyjęłam wygodną pozycję. Zatonęłam w moich myślach i zasnęłam.

Następnego ranka – Sypialnia Kim

-KIM! KIM! KIMMMMMMMMMMM!!! –ktoś darł mi się prosto do ucha.

-Już! Już! Jużżż! –krzyknęłam, otworzyłam oczy i usiadłam na łóżku.

Naokoło mnie stali wszyscy moi przyjaciele, włącznie z Rudy’m i Bobby’m. Spojrzałam na wyświetlacz telefonu. Jest 3 nad ranem?! No tak.. Samolot mamy o 4 i musimy jeszcze dojechać n lotnisko, a to nam trochę zajmie. Po za tym, teraz mamy fanów i będzie trudniej z dojazdem.

Ciekawe, jak będzie w Seaford/ Jak mieszkańcy naszego miasta zareagują na, niegdyś zwykłych uczniów Seaford High School, a teraz –wielkie gwiazdy. Boję się tam wracać xD Prawdą jest, że sława jest fajna, ale boli. Nigdy nie wiesz, co Cię może spotkać na koncercie, wywiadzie, czy choćby w parku. Ale wracając. Niechętnie wstałam z łóżka kierując się do łazienki, po drodze zgarniając ciuchy, przygotowane na dziś.

20 minut później

Byłam już potowa. Uczesana, ubrana i gotowa do wyjazdu. Wyszłam z łazienki. W pokoju zastałam moich przyjaciół, siedzących gdzie popadnie, znudzonych i zamyślonych. No może za wyjątkiem Grace i Jery’ego, którzy się..fuu.. całowali. Jak ja i Jack to robimy to, to jest urocze. Jak oni to trochę mniej.

Zabraliśmy swoje walizki. Oddaliśmy Rudy’emu kluczyki do pokoi i zeszliśmy do holu. Mieliśmy już wychodzić, gdy pojawiła się pewna przeszkoda. W drzwiach głównych stała..

Hejka.

Od razu mówię, że to nie była grupa paparazzi.

Jeśli chcecie nowy rozdział musi być minimum 3 komentarze pod tym rozdziałem.

Jak się podoba?

Jak dla mnie taki średniawy. Zero akcji.

No nic.

Dodaje we wtorek, bo mam czas, a według umowy powinnam dodać dopiero we czwartek. Najwcześniej we czwartek. Więc nie wiem, jak będzie z tym nowym.

To papatki.