Rozdział 65(Pojawił się..)

Otworzyłam oczy i usiadłam na dywanie. Byłam w moim pokoju. Naokoło mnie stał Jack, Jerry, Grace i Julie. Rozejrzałam się dookoła i zapytałam:

-Jak ja się tu znalazłam?

-Cóż.. To całkiem długa historia.. –zaczęła Grace.

-Pozwól, że opowiem w skrócie –zaproponował Jack –No, więc leżałaś tam na dole, a kiedy się obudziłem, zobaczyłem te drzwiczki otwarte. Domyśliłem się, że musiałaś tam wejść i.. –przerwałam chłopakowi.

-A nie mogłeś się domyślić przez te apaszki? –zaśmiałam się.

-No w sumie racja –przyznał mi rację –Tak czy inaczej. Trzeba było zejść do środka i Cię wyciągnąć, więc..

25 minut później

-..I tak znalazłaś się na dywanie w pokoju –zakończył swoją opowieść Jack.

-Jak krótka wersja trwa 25 minut, to ja nie chce słuchać dłuższej –powiedziałam wstając z fotela.

Podeszłam do Jacka i przytuliłam go. On zrobił to samo i staliśmy tak w bezruchu oraz kompletnej ciszy. Ale, jak jest cicho, to zawsze ktoś musi coś powiedzieć. Tym razem byłam to ja.

-Jack..? –zaczęłam.

-Kim..? –uśmiechnął się chłopak.

-Mam do Ciebie prośbę.. –mruczałam dalej.

-Hmm..?

-Nie uznaj mnie nigdy za wróżkę, ok? –poprosiłam.

-Spoko.. –zadziwił się Anderson.

-Wiem. Dziwna prośba. Ale to wszystko przez sen –wyjaśniłam.

-O! To dobrze! Już myślałem, że za mocno uderzyłaś się w głowę i coś Ci się poprzewracało –zaśmiał się chłopak.

-Nie. Jestem jaka byłam –utwierdzałam chłopaka w moich słowach.

Teraz zobaczyłam, że jesteśmy sami. Wszyscy pewnie poszli już spać. W końcu trochę czasu minęło, kiedy zemdlałam i jak Jack opowiadał o tym, jak mnie wyciągnęli z tej dziury.

-Jack.. Słonko..?

-Hmm?

-Może idź już do siebie. Jutro wracamy do Seaford i musisz się wyspać.

-A kto tak powiedział? Nie muszę się wysypiać.

-Jasne.. No dobra, wychodź z tond i idź do siebie spać! –powiedziałam stanowczo.

-Nie! Nie jesteś moja mamą! –droczył się Jack jak małe dziecko.

-A jej się słuchasz? –uśmiechnęłam się.

-Nie.. Ale to nie zmienia faktu, że nigdzie nie idę!

-Jak tam chcesz.

Wyrwałam się z uścisku chłopaka i poszłam do łazienki, zabierając przy okazji piżamę. Jak on się chce tak bawić, to ok. Pobawimy się.

-Jak wyjdę, ma Cię tu nie być –oznajmiłam zamykając się w łazience.

Wzięłam prysznic. Ubrałam się w piżamę i stanęłam przed lustrem.

-Oh.. Znowu Ty? –zapytałam widząc w lustrze ‘złą Kim’.

-Tak to ja. Będę się pojawiać, póki czegoś nie zrozumiesz –zaczęło moje złe odbicie.

-Czego nie zrozumiem? –zapytałam czesząc włosy.

-Tego, o czym nie chcą Ci powiedzieć przyjaciele. Nawet Twój chłopak to przed Tobą ukrywa.

-Co? Proszę Cię, nie zmyślaj bzdur, bo Ci się to nie uda. Moi przyjaciele są ze mną w zupełności szczerzy. Mówimy sobie o wszystkim. Nie ma opcji, by mi o czymś nie..

-Czyli wiesz, że Twoi rodzice i siostra nie żyją? –zapytała zła Kim.

-Co?! O czym Ty mówisz?! –wykrzyknęłam na cały głos.

-Tak nie żyją –powtórzyło moje odbicie.

-Jakim cudem? Kiedy wyjeżdżałam z Seaford, wszystko było ok. Co im się stało!

-Mieli wypadek. Twoja siostra była wcześniakiem. Twoi rodzice jechali z nią do szpitala na badania i w tedy.. W tedy zdarzył się ten wypadek..

-Ale jak? Co się konkretnie stało! –krzyczałam ze łzami w oczach.

-Cóż.. Jechali i postanowili, że pojadą autostradą, bo tak będzie szybciej. Twój ta.. Znaczy Tristan jechał bardzo szybko. W pewnym momencie był kawałek przejazdu dla skręcających. Tristan chciał skręcić, jednak za późno się zorientował, że to nie ten zakręt. Zanim zdążył zawrócić, jechał już pod prąd. Wymijał wszystkie auta, z wyjątkiem tego jednego. Uderzył w ogromnego tira i..Na tym skończyło się jego życie. A wraz z jego śmiercią, umarła też Twoja mama i Suzy..

-Co?! Ale ja.. Ja tak nie mogę.. Nie mogę zostać sama..

-Całe życie mieszkałaś sama. Mama zaczęła Cię zostawiać w domu jak miałaś 8 lat. Nawet jak Twój tata zmarł –byłaś sama w domu, a Twoja mama w delegacji.

-Tak, ale to co innego. Ona teraz już nie wróci do domu chodźmy za 5 lat! Tristana też mi trochę żal. Ale najgorsza jest Suzy. Ja jej jeszcze dobrze nie znałam. Urodziła się tydzień przed moim wyjazdem do Japonii i była w szpitalu, bo była wcześniakiem. Nie widziałam jej na oczy. Nic o niej nie wiem. Z wyjątkiem imienia. Co ja mam teraz zrobić?

-Musisz sama podjąć tą decyzję.. –powiedziało moje odbicie i zniknęło.

-Sama muszę podjąć decyzję..

Stałam przez chwilę oparta o ścianę rozmyślając, nad tym, co usłyszałam chwilę temu. Nie mieściło mi się to w głowie. Ale sama muszę teraz podjąć decyzję. I podejmę. Popatrzyłam się na szafkę wiszącą nad umywalką.

-Podjęłam decyzję.. –powiedziałam sama do siebie.

Zamknęłam łazienkę na klucz. Podeszłam do szafki i niepewnym ruchem wyjęłam z niej żyletkę. Wyjęłam ją z opakowania. Popatrzyłam na swój nadgarstek, a potem na swoje odbicie w lustrze. Dlaczego tylko mi przytrafiają się takie rzeczy? Co ja komuś zrobiłam, że życie się teraz na mnie odgrywa? Tego nie wiem. Nagle, przede mną pojawił się.. mój tata..

-Tata? –zapytałam zdziwiona.

-Tak Kim to ja i..I po co Ci to?

-Chcę iść tam, gdzie Ty, mama, Tristan i Suzy.

-Dlaczego? Kim, dlaczego?

-Bo to już nie ma sensu. Po co mam żyć? Dla kogo?

-Dla Twoich przyjaciół, Jacka..

-A co, jeśli on tylko się mną bawi?

-Skąd takie przekonanie? Trochę już chodzicie –tata się uśmiechnął.

-Tak. Ale ja nie mam pewności, czy się zmienił. Zrywaliśmy już pięć razy. Ja nie chce być raniona, tato.

-Kim.. Córeczko, uwierz mi, że z Jackiem będziesz szczęśliwa. Wierzysz mi?

-Jesteś moim tatą, a ojcowie zawsze mają rację –uśmiechnęłam się.

-Kim, obiecaj mi, że nie zrobisz żadnej głupoty. Obiecujesz?

-Eh.. Tak.. Chyba tak..

-Kim?

-Obiecuje, obiecuje! –zaśmiałam się i tata zaczął znikać.

-Pa, pa Kim! –pożegnał się.

-Ale tato. Muszę Cię o coś zapytać!

-Wybacz Kim, ale skończyły mi się minuty. Pokarzę Ci się w snach. W tedy pogadamy. Pa!

-Cześć. Kocham Cię tato..

Zaczęłam płakać. Może faktycznie mam dla kogo żyć(?) Tego nie wiem. I o jakie minuty tacie chodziło? Nieważne. Ale ja podjęłam decyzję. Przysunęłam żyletkę do nadgarstka i..

Cześć! Jak tam u Was..? U mnie szaro, buro, popielato.

Rozdział jak dla mnie smutny i dla tego drętwy.

A teraz słuchajcie:

Jeżeli pod tym rozdziałem nie będzie minimum 4 komentarzy(każdy od innej osoby) to na tym rozdziale kończę bloga. Chcę po prostu wiedzieć, ze piszę dla kogoś, a nie dla powietrza.

Z góry dziękuję.

PS. Komentarze mogą dodawać także Anonimki i proszę by to robiły.

Na drugim blogu, nadal dodaje posty. Nie zawiesiłam go i proszę o komentarze również tam.

Kocham Was!

Julia Howard ^.^