Rozdział 71(Never say never,right?..)

Teraz to rozpłakałam się na dobre. Czyli Jack naprawdę coś do mnie czuje. Czyli to moje wybuchnięcie i nasza kłótnia, to tylko moja wina. Okropnie się czuję. Ja go tak o wszystko oskarżałam, a tak naprawdę –byłam jedyną winną. Co ja mam teraz zrobić? Jak to naprawić? Póki co to w ogóle muszę się uspokoić.

Grace zauważyła, że płaczę i jak na dobrą przyjaciółkę przystało –zapytała o co chodzi. Nic nie odpowiedziałam tylko podałam jej iPada. Kidy brunetka zobaczyła wyświetlacz, również się rozpłakała. Najwidoczniej obie mamy taką płaczliwą naturę.

Dziewczyna niemalże momentalnie, zaczęła nawijać o tym jaki to błąd popełniłam zrywając z Jackiem i, że powinnam wierzyć jej i Jerry’emu. Pokiwałam tylko głową na znak zgody i przytuliłam Quesher. Odebrałam od niej moją własność i włożyłam do torby.

-Muszę porozmawiać z Jackiem –powiedziałam ocierając pojedyncze łzy.

-Koniecznie –Grace uśmiechnęłam się zabierając nogi na bok tak, abym mogła swobodnie przejść.

Wstałam ze swojego miejsca i wyszłam na środek samolotu. Los chciał, żebym z Grace siedziała na początku tego ogromnego samolotu, a Jack z Jerry’m –na samym końcu. Ale jak mus to mus. Ruszyłam przed siebie, podążając w jedno konkretne miejsce. Tam gdzie siedzą chłopaki.

Właściwie nie wiedziałam z jaką misją tam idę. Co chcę powiedzieć. Czy chcę przeprosić Andersona, czy po prostu przytulić. Tyle pytań –ani jednej sensownej odpowiedzi. W głowie plątało mi się tysiąc myśli, a ja nie umiałam ich poukładać. Dotarłam w końcu do końca samolotu. Przystanęłam siedzenie wcześniej, gdzie nikt nie siedział i zebrałam myśli.

Usiadłam i już wiedziałam co chcę zrobić. Wzięłam głęboki oddech i podeszłam do Jacka. Poklepałam go lekko po ramieniu. Kiedy chłopak się odwrócił zaczęłam mówić:

-Jack, musimy pogadać. Naprawdę teraz. Jerry? Możesz?

I pokazałam gestem ręki, aby chłopak odszedł do Grace. Po raz pierwszy w życiu, Jerry coś zrozumiał i odszedł. Usiadłam na jego miejscu.

-Słuchaj Kim –zaczął Jack –Jeżeli dalej masz zamiar mnie oskarżać o niestworzone rzeczy, to proszę –idź do Grace.

-Nie Jack.. –zaczęłam cicho po woli się rozkręcając –Chciałam Cię przeprosić. Dopiero teraz zrozumiałam, że niepotrzebnie się zdenerwowałam i.. i, że..że.. –nie mogłam się wysłowić.

Na szczęście Jack mi w tym pomógł. Wziął moją twarz w swoje dłonie i pocałował mnie namiętnie w usta. Bez namysłu oddałam pocałunek, tylko z tą różnicą, że ja zrobiłam to 2 razy mocniej. Puściłam dłonie Jack i oplotłam ręce w Okół jego szyi. On zaś chwycił mnie w talii i położył mnie na sobie.

Lekko się uśmiechnęłam. W sumie, to pasowało mi to. Całowaliśmy się tak z 20 minut, a nam ciągle nie było dość. Czemu ja się temu dziwię? Sama nie wiem. Przecież to jest Kick. No, a Kick nigdy nie ma dość całowania się.

W końcu jednak oderwaliśmy się od siebie, przy czym ja, nie zaprzestałam leżenia na Jacku. Było mi tak wygodnie i ciepło. Jackowi to chyba też nie przeszkadzało, bo się nie skarżył.

-Kim?

-Tak?

-Wiesz..Ten teges, to może nie w samolocie, tylko w domu? –zaproponował z chytrym uśmieszkiem.

-Odwala Ci! –zaśmiałam się i trzepnęłam Andersona w głowę.

-Ale ja poważnie mówię. Przecież masz prawie 19 lat. Prawda?

-Prawda. A Ty, prawie 20. Wow.. Duża liczba –przyznałam.

-Tak. No więc..?

-Pomyślimy o tym w domu –obiecałam chłopakowi i odeszłam z powrotem do Grace.

8 godzin później – Lotnisko w Seaford

Nareszcie dolecieliśmy do domu! Nikt nie wie jak bardzo się cieszę. Wysiadając z samolotu myślałam tylko o jednej rzeczy. Położeniu się na kanapie w luźnych ciuchach przed telewizorem, z kawałkiem pizzy w ręku. Tego mi brakowało. Normalności.

Jednak nie wszystko zawsze jest takie, jakim chcielibyśmy to zrobić. Od razu po wyjściu z samolotu, zostaliśmy oblężeni przez tłumy fanów i fotoreporterów.

-Jack? –zaczęłam.

-Tak? –zapytał chłopak próbując wyjść z samolotu.

-Never say never, right? –zapytałam.

-Jasne. Rozumiem. Też o tym myślałem –przyznała chłopak.

Krótki jakiś, nie?

Mi się tak wydaje.

Tak czy inaczej, to jest pierwszy z.. trzech kończących opowiadanie.

Tak jest. Każda historia ma swój koniec, a koniec tej –nadchodzi wielkimi krokami.

Ta historia ma już rozwlekłą fabułę, a skończenie jej w takim miejscu znałam za odpowiednią decyzję.

Kocham Was<33

Julia Howard;***